Andy is papa van Eline. Eline werd geboren op 30 weken.
Vader worden was iets waar ik me nog niet heel bewust op had voorbereid. We wisten dat we een kindje verwachtten, en thuis hadden we de praktische zaken wel op orde, maar mentaal voelde het nog veraf. Ik had nog geen duidelijk beeld van hoe de geboorte zou verlopen of hoe ik als vader zou zijn. En dan, plots, werd onze dochter geboren met 30 weken, veel te vroeg.
Opname op NICU
Alles veranderde in een oogwenk. De angst en onzekerheid overheersten. De medische gesprekken gingen vooral over wat er allemaal fout kon gaan, en ik voelde me machteloos. Toch werd dat gevoel langzaam omgezet in betrokkenheid. Door er elke dag te zijn, te kangoeroeën, te helpen bij de verzorging, groeide mijn rol als vader, ook al voelde ik me in het begin meer een toeschouwer dan een ouder.
Die eerste weken leerden me wat vaderschap écht kan betekenen: er zijn, ook als je niet alles begrijpt of kan oplossen. De band met mijn dochter groeide niet vanzelf, maar door nabijheid, zorg en tijd. Ik werd vader in een situatie die allesbehalve ideaal was, maar misschien juist daardoor voelde het des te echter.
Vaderschap
De ervaring heeft mijn kijk op vaderschap zeker beïnvloed. Ik ben bewuster vader geworden, alerter, misschien ook wat voorzichtiger in het begin. Maar wat vooral gebleven is: je hoeft het niet perfect te doen. Er zijn is al zoveel. Het vaderschap begint niet pas bij thuiskomen met je baby het begint op het moment dat je voelt dat je nodig bent. En dat moment kwam voor mij veel eerder dan ik ooit had gedacht.