Nathalie is mama van Fien en Jannes. De tweeling is geboren op 33 weken en 2 dagen. Fien heeft 5 weken op neonatologie gelegen, Jannes 6 weken.
Geboorte
Op 30 weken was onze echo perfect normaal. We hadden er een goed oog in dat we onze zwangerschap tot 37 weken zouden uit doen. De 32 weken echo zei echter iets anders: onze jongen groeide minder goed dan zou moeten en zijn placenta werkte niet meer zoals het hoort. De gynaecoloog heeft toen beslist om mij 3 keer per week aan de monitor te leggen, 3 keer per week een echo te doen en onmiddellijk longrijping te geven. Zo gezegd, zo gedaan. De echo daarna zagen we duidelijk verbetering dus we hadden weer hoop dat we het konden rekken. De echo’s erna bleven hetzelfde. Op 14 november hadden we weer een echo maar deze keer was het helemaal niet goed. De hartslag viel weg en onze kindjes moesten onmiddellijk met een spoedkeizersnede ter wereld gebracht worden.
Zelf herinner ik mij, vanaf de gynaecoloog zei dat ze geboren moesten worden, tot ik al op de operatietafel lag en de keizersnede al bezig was, niks meer. Ik was volledig in shock. Fien deed het gelukkig super, ze woog 1740 g en was 42 cm. Jannes had een veel moeilijkere start en moest direct gereanimeerd worden. Hij woog 1420 g en was 39 cm.
Opname op neonatologie
Toen ik aankwam op neonatologie lagen onze kindjes rustig in de couveuse. Ze waren allebei oké. Ze kregen wat extra zuurstof maar eigenlijk deden ze het super. Ik was overrompeld door alle draadjes en geluiden. Ik kreeg heel veel "proficiat" te horen maar op dat moment kon ik dat niet plaatsen.
’s Avonds mocht ik Fien voor het eerst vasthouden, een magisch moment. Jannes moest eerst wat aansterken maar een dag later mocht ik ook hem vasthouden. Twee dagen later begon ik diarree te krijgen met hevige buikkrampen en ben ik zelfs flauw gevallen. Bleek dat ik clostridium had, verdict: al zeker 10 dagen quarantaine en zware antibiotica. Pure paniek want dat wou zeggen dat ik 10 dagen niet bij m'n kindjes mocht. Gelukkig zijn ze op neonatologie zo lief geweest om mij na 2 dagen terug bij hen te laten, ze hadden ons een afzonderlijk plekje gegeven, verder weg van de andere baby's. Én ik moest een 'corona-outfit' aandoen. Ik mocht ze niet aanraken, enkel kijken.
Die periode heeft mij nog het meeste geraakt, je kan je kindjes zien maar mag ze niet aanraken terwijl je weet dat ze het nodig hebben om vastgehouden te worden, om warmte en liefde te voelen van mama en papa.
De kindjes deden het wel super, amper alarmen, kwamen goed bij en dronken super goed uit hun flesje, ook al kregen ze nog sondevoeding bij. Na 3 weken mocht Fien naar een verwarmd bedje, Jannes na 4 weken.
Naar huis
Fien mocht na 5 weken mee naar huis en Jannes exact een week later. Eenmaal thuis heb ik mijn bots gekregen, het waren helse weken geweest en nu ‘de rust’ wat teruggekeerd was voelde ik angst en paniek. Ik voelde mij alleen.
Nu vijf maanden later gaat het beter, ook al hoor ik nog altijd alarmen afgaan en heb ik nog elke dag een huilbui. Maar ik ben ook dankbaar. We hebben een fantastische tweeling waar we meer dan trots op zijn!
Een tip aan alle ouders: vergeet jezelf niet. Praat, huil, roep… maar krop niets op zoals ik deed.